Narodziny Jezusa nie zakończyły historii rozpoczętej w betlejemskiej grocie. Wręcz przeciwnie – był to dopiero początek wydarzeń, które miały objawić światu prawdziwą tożsamość Dzieciątka. Według wizji bł. Anny Katarzyny Emmerich kolejne tygodnie życia Świętej Rodziny były pełne wzruszających spotkań, cudownych znaków i nieustannej troski św. Józefa o Maryję i Jezusa. To właśnie wtedy do groty przybyli pasterze, później Mędrcy ze Wschodu, a Józef coraz głębiej odkrywał wielkość misji powierzonej jego opiece. Choć pozostawał człowiekiem milczenia, jego serce przepełniała wdzięczność, zachwyt i odpowiedzialność za Zbawiciela świata.
Noc, która poruszyła pasterzy
Podczas gdy większość mieszkańców Betlejem spała, na okolicznych wzgórzach czuwali pasterze. Byli to ludzie prości, przyzwyczajeni do chłodu nocy, samotności i ciężkiej pracy. Według przekazów bł. Anny Katarzyny Emmerich niektórzy z nich należeli do osób szczególnie pobożnych i od lat oczekiwali nadejścia Mesjasza. Nie byli uczonymi ani wpływowymi ludźmi. Bóg wybrał ich właśnie dlatego, że mieli serca otwarte na Jego głos.
Kiedy aniołowie ogłosili narodzenie Zbawiciela, pasterze nie zwlekali. Pozostawili część stad pod opieką towarzyszy i ruszyli do miejsca wskazanego przez niebo. Gdy dotarli do groty, zastali widok, który na zawsze pozostał w ich pamięci. Nie znaleźli króla otoczonego strażami ani dziecka spoczywającego w złotej kołysce. Ujrzeli ubogą grotę, Maryję, Józefa i Dzieciątko leżące w żłobie. Mimo skromnych warunków odczuwali niezwykły pokój i świętość tego miejsca.
Józef obserwuje pierwszych gości Jezusa
Przybycie pasterzy było dla świętego Józefa niezwykłym przeżyciem. Jeszcze kilka dni wcześniej bezskutecznie pukał do drzwi domów i gospód. Wydawało się wtedy, że świat nie ma miejsca dla Jezusa. Teraz do groty zaczęli przychodzić ludzie prowadzeni przez samego Boga.
Według wizji Emmerich Józef przyjmował pasterzy z wielką życzliwością, ale również z pokorą. Nie próbował skupiać uwagi na sobie. Był gospodarzem, który troszczył się o gości i jednocześnie obserwował, jak spełniają się kolejne Boże obietnice. Widział wzruszenie prostych ludzi klęczących przed żłóbkiem i coraz wyraźniej rozumiał, że Dziecię powierzono nie tylko jemu i Maryi, ale całemu światu.
Dni spędzone w Betlejem
Po narodzinach Jezusa Święta Rodzina nie wróciła od razu do Nazaretu. Według przekazów bł. Anny Katarzyny Emmerich przez pewien czas pozostawali w okolicach Betlejem. Dzięki pomocy życzliwych osób warunki ich życia stopniowo się poprawiały. Nie mieszkali już wyłącznie w grocie. Z czasem znaleźli skromniejsze, ale bardziej odpowiednie schronienie.
Józef nieustannie pracował. Zdobywał żywność, naprawiał potrzebne przedmioty i troszczył się o codzienne potrzeby rodziny. Choć miał świadomość, że opiekuje się Synem Bożym, nie zwalniało go to z codziennych obowiązków. Właśnie w tym przejawiała się jego świętość. Potrafił łączyć głęboką modlitwę z bardzo konkretną troską o sprawy zwyczajne. Dla niego miłość do Boga wyrażała się także w pracy i odpowiedzialności.
Gwiazda prowadzi Mędrców ze Wschodu
Podczas gdy pasterze reprezentowali prosty lud Izraela, Bóg przygotowywał jeszcze innych świadków narodzin Mesjasza. Daleko na Wschodzie żyli uczeni mężowie zajmujący się obserwacją nieba i dawnych proroctw. Według tradycji byli ludźmi poszukującymi prawdy i oczekującymi znaku od Boga.
Gdy pojawiła się niezwykła gwiazda, wyruszyli w długą i niebezpieczną podróż. Emmerich opisuje ich nie jako bajkowych monarchów z dziecięcych szopek, lecz jako dostojnych i bogatych ludzi, którzy musieli pokonać ogromne odległości. Ich wyprawa trwała tygodniami, a nawet miesiącami. Nie kierowała nimi ciekawość. Szukali Króla, którego narodziny zapowiadało niebo.
Spotkanie, które zadziwiło Józefa
Kiedy Mędrcy dotarli do miejsca pobytu Świętej Rodziny, Józef po raz kolejny stał się świadkiem niezwykłego wydarzenia. Ludzie przybyli z odległych krain padli na twarz przed małym Dzieckiem. Nie interesowało ich ubóstwo domu ani skromność jego mieszkańców. Rozpoznali w Jezusie Tego, którego szukali przez całe życie.
Dla Józefa musiało być to głęboko poruszające doświadczenie. Najpierw pasterze, później uczeni ze Wschodu. Bóg stopniowo objawiał światu swojego Syna. Święty Opiekun widział, jak przed Jezusem klękają zarówno ludzie prości, jak i wykształceni. Wszyscy byli równi wobec Dzieciątka. Wszyscy przychodzili oddać Mu pokłon.
Złoto, kadzidło i mirra
Dary przyniesione przez Mędrców miały znaczenie znacznie głębsze niż zwykłe prezenty. Złoto symbolizowało królewską godność Jezusa. Kadzidło wskazywało na Jego Boską naturę. Mirra zapowiadała cierpienie i ofiarę, które miały dokonać się wiele lat później.
Według wizji Emmerich część tych darów została później wykorzystana przez Świętą Rodzinę podczas trudnych wydarzeń, które miały nadejść. Józef przyjął je z wdzięcznością, ale bez przywiązania do bogactwa. Wiedział, że prawdziwym skarbem nie są kosztowności, lecz Dziecko powierzone jego opiece. Dary stanowiły jedynie narzędzie Bożej Opatrzności.
Cień Heroda nad Betlejem
Radość nie trwała długo. Król Herod dowiedział się o poszukiwaniach tajemniczego Króla Żydów. Człowiek przywiązany do władzy i własnych ambicji zaczął postrzegać nawet niemowlę jako zagrożenie. W tym czasie Święta Rodzina żyła jeszcze w spokoju, nie wiedząc, że nad ich losem gromadzą się ciemne chmury.
Józef po raz kolejny miał odegrać kluczową rolę. Bóg nie wybrał go bez powodu. Był człowiekiem czujnym, posłusznym i gotowym działać natychmiast, gdy wymagała tego sytuacja. Wkrótce miał otrzymać kolejne anielskie ostrzeżenie, które uratuje życie Jezusa.
AM
