Po anielskim objawieniu życie świętego Józefa nabrało nowego znaczenia. Wiedział już, że Maryja nosi pod swoim sercem obiecanego Mesjasza, a on sam został wybrany na strażnika największej tajemnicy w dziejach świata. Nie przypuszczał jednak, że wkrótce będzie musiał wyruszyć w trudną podróż do Betlejem, gdzie pośród ubóstwa, odrzucenia i samotności narodzi się Syn Boży. Bł. Anna Katarzyna Emmerich opisuje ten czas jako niezwykłą szkołę pokory, miłości i zaufania. To opowieść nie tylko o narodzeniu Jezusa, ale również o świętości Józefa, który do końca pozostał wierny Bogu i swojej rodzinie.
Cesarz wydaje rozkaz, a Bóg realizuje swój plan
Ludzie widzieli jedynie decyzję cesarza Augusta. W całym imperium zarządzono spis ludności, a każdy miał udać się do miasta swojego rodu. Dla Józefa oznaczało to konieczność podróży do Betlejem, miasta Dawida. Pozornie była to zwykła decyzja polityczna, jedna z wielu, które zapadały w odległym Rzymie. Nikt nie przypuszczał, że właśnie przez ten rozkaz Bóg wypełnia proroctwo wypowiedziane setki lat wcześniej.
Józef rozumiał jednak, że nie może pozostać w Nazarecie. Przygotowywał się więc do drogi z wielką starannością. Według wizji bł. Anny Katarzyny Emmerich zgromadził niezbędne zapasy, zadbał o zwierzę, na którym miała podróżować Maryja, i przemyślał każdy etap wyprawy. Wiedział, że jego Małżonka znajduje się już w zaawansowanej ciąży. Nie była to zwykła podróż. Była to odpowiedzialność za Matkę Mesjasza i za Dziecko, którego przyjście zapowiedzieli prorocy.
Droga pełna trudów, ale również pokoju
Podróż z Nazaretu do Betlejem liczyła wiele kilometrów i prowadziła przez wzgórza, kamieniste drogi oraz tereny narażone na zmienne warunki pogodowe. Dla zdrowego mężczyzny była wymagająca. Dla kobiety oczekującej narodzin dziecka stanowiła ogromne wyzwanie.
Józef nieustannie troszczył się o Maryję. W wizjach Emmerich często pojawia się jako człowiek czujny, troskliwy i pełen delikatności. Szukał bezpiecznych miejsc odpoczynku, pilnował zapasów i starał się oszczędzać siły swojej Małżonki. Maryja natomiast zachowywała niezwykły pokój. Nie skarżyła się. Nie okazywała lęku. Wiedziała, że wszystko znajduje się w rękach Boga. Jej spokój był dla Józefa źródłem siły. Gdy on martwił się o kolejne etapy drogi, Ona ufała.
Betlejem pełne ludzi i zamkniętych drzwi
Kiedy wreszcie dotarli do Betlejem, miasto było przepełnione przybyszami. Do rodzinnego miasta Dawida przybywali ludzie z różnych stron kraju, aby spełnić wymagania spisu. Gospody pękały w szwach, a domy krewnych wypełnione były gośćmi.
Według opisów bł. Anny Katarzyny Emmerich Józef próbował znaleźć schronienie nie tylko w gospodach, ale również u osób spokrewnionych z jego rodem. Wielu z nich było dalekimi krewnymi. Mimo to odmawiali. Jedni tłumaczyli się brakiem miejsca, inni nie chcieli przyjąć ubogich przybyszów. Niektórzy patrzyli na nich z obojętnością. Józef przeżywał te odmowy bardzo głęboko. Każde zamknięte drzwi oznaczały kolejne rozczarowanie. Patrzył na Maryję i wiedział, że czas narodzin jest już bliski.
Serce Józefa pełne troski
W tamtych godzinach święty Józef nie przypominał bohatera przedstawianego na świątecznych obrazkach. Był zmęczonym człowiekiem, który rozpaczliwie szukał schronienia dla swojej rodziny. Musiał odczuwać ciężar odpowiedzialności. W jego sercu mogły pojawiać się pytania, dlaczego Bóg dopuszcza taką sytuację.
Maryja pozostawała jednak spokojna. Emmerich opisuje Ją jako osobę całkowicie zanurzoną w Bożej obecności. Nie narzekała na warunki, nie oskarżała ludzi o brak serca. Wiedziała, że Bóg prowadzi ich dokładnie tam, gdzie powinny rozegrać się wydarzenia zaplanowane od wieków. Jej pokój łagodził niepokój Józefa. Raz jeszcze stawali się dla siebie nawzajem wsparciem.
Ostatnie schronienie
Kiedy wszystkie możliwości zostały wyczerpane, Józef znalazł miejsce, które trudno było nazwać domem. Według przekazów była to grota wykorzystywana jako schronienie dla zwierząt. Dla wielu ludzi miejsce niegodne człowieka. Dla Boga wystarczające, by przyjść na świat.
Józef natychmiast zabrał się do pracy. Wiedział, że nawet tak skromne miejsce musi stać się bezpiecznym schronieniem dla Maryi i Dzieciątka. Nie tracił czasu na narzekanie ani rozpamiętywanie kolejnych odmów. Nie pytał, dlaczego Bóg dopuścił właśnie takie warunki. Skupił się na tym, co mógł zrobić. Był człowiekiem czynu, który swoją miłość wyrażał nie słowami, lecz konkretną troską i gotowością do poświęceń.
Jak święty Józef przygotował grotę dla Maryi
Według wizji bł. Anny Katarzyny Emmerich grota nie była jedynie przypadkową stajnią. Było to miejsce częściowo wykute w skale, wykorzystywane przez pasterzy i podróżnych jako schronienie dla zwierząt. Gdy Józef zrozumiał, że nie znajdzie już lepszego miejsca, natychmiast przystąpił do pracy.
Usunął znajdujące się wewnątrz nieczystości, przygotował miejsce odpoczynku dla Maryi i urządził prowizoryczne schronienie. W jednej części groty znajdował się żłób przeznaczony dla zwierząt, w innej przestrzeń, gdzie można było rozłożyć przyniesione koce i okrycia. Józef zadbał również o światło oraz o wszystko, co mogło zapewnić choć odrobinę wygody.
W wizjach Emmerich szczególnie porusza troska Józefa. Nie był biernym obserwatorem wydarzeń. Wciąż coś poprawiał, przenosił, przygotowywał i sprawdzał. Chciał dać Maryi wszystko, co najlepsze, choć dysponował niemal niczym.
Skromny chleb Świętej Rodziny
Podczas podróży Święta Rodzina nie mogła liczyć na wygody. Według opisów Emmerich zabrali ze sobą skromne zapasy. Były to przede wszystkim placki pieczone z mąki, suszone owoce, nieco miodu oraz niewielkie ilości żywności pozwalające przetrwać drogę.
Po przybyciu do Betlejem Święta Rodzina nadal żyła bardzo skromnie. Korzystali z tego, co zabrali ze sobą w drogę oraz z pomocy ludzi, których Bóg stawiał na ich drodze. Nie było wystawnych posiłków ani bogactwa. Był zwykły chleb, proste pożywienie i wdzięczność za każdy otrzymany dar.
To niezwykły kontrast. Król wszechświata przychodził na świat nie w pałacu pełnym służby i dostatku, lecz pośród ludzi, którzy dzielili się zwykłym chlebem i prostym posiłkiem.
Cisza przed największym wydarzeniem
Zapadł wieczór. Betlejem stopniowo cichło. Ludzie zajmowali się swoimi sprawami, nieświadomi tego, że zaledwie kilkaset metrów dalej ma wydarzyć się coś, co odmieni losy całej ludzkości.
W grocie panował pokój. Maryja modliła się i trwała w skupieniu. Józef czuwał. Być może po raz kolejny sprawdzał przygotowane miejsce. Być może modlił się o siłę i pomoc. Oboje wiedzieli, że zbliża się chwila, której znaczenia nie sposób było objąć ludzkim rozumem.
Narodzenie Zbawiciela
Według wizji bł. Anny Katarzyny Emmerich narodzenie Jezusa było wydarzeniem pełnym światła i pokoju. Maryja trwała w głębokiej modlitwie i zjednoczeniu z Bogiem. W pewnym momencie grotę rozjaśnił niezwykły blask, a Dziecię przyszło na świat w sposób cudowny, otoczone światłem łaski.
Nie było to światło ziemskie, lecz znak obecności Boga. Maryja trwała w adoracji, a Józef patrzył na wydarzenie z zachwytem i pokorą. Oboje mieli świadomość, że uczestniczą w tajemnicy przekraczającej ludzkie wyobrażenia.
Nie było krzyku tłumów. Nie było książąt, dostojników ani bogatych pałaców. Była jedynie Matka, święty Józef i nowo narodzony Jezus. Król wszechświata przyszedł na świat w ubóstwie. Tego wieczoru niebo pochyliło się nad ziemią, a Stwórca stał się jednym z nas.
Radość świętego Józefa
Trudno wyobrazić sobie uczucia, jakie wypełniły serce Józefa. Człowiek, który jeszcze kilka miesięcy wcześniej zmagał się z bólem i niezrozumieniem, teraz patrzył na oblicze Zbawiciela. Wszystkie wcześniejsze próby nabrały sensu. Każdy trud drogi, każda odmowa i każde upokorzenie prowadziły właśnie do tej chwili.
Emmerich opisuje Józefa jako człowieka przepełnionego czcią. Nie stawiał siebie w centrum wydarzeń. Nie uważał, że coś mu się należy z racji powierzonej mu misji. Wręcz przeciwnie – im bardziej odkrywał wielkość tajemnicy Wcielenia, tym głębsza stawała się jego pokora. Klękał przed Dzieciątkiem, modlił się i oddawał Mu cześć. Wiedział, że patrzy na oblicze Boga, który stał się człowiekiem. Po Maryi to właśnie Józef jako pierwszy otoczył Dzieciątko swoją opieką i mógł z tak bliska patrzeć na twarz nowo narodzonego Zbawiciela.
Mimo ogromnego wzruszenia Józef nie zapominał o swoich obowiązkach. Wiedział, że Maryja będzie potrzebowała pomocy po porodzie. Miłość do Jezusa nie zwalniała go z troski o codzienne sprawy. Dlatego już wkrótce postanowił poszukać kobiet, które mogłyby wesprzeć Maryję w pierwszych dniach po narodzinach Dzieciątka.
Kobiety, które przyszły pomóc Maryi
Po narodzinach Jezusa Józef nie myślał o sobie. Według wizji bł. Anny Katarzyny Emmerich udał się do pobliskiego osiedla, aby sprowadzić kobiety mogące pomóc Maryi po porodzie. Nie przedstawiał się jako opiekun Mesjasza ani uczestnik niezwykłych wydarzeń. Był po prostu mężczyzną proszącym o pomoc dla swojej Małżonki.
Było to zgodne z ówczesnym zwyczajem. Narodziny dziecka były wydarzeniem, przy którym kobiety wspierały matkę i pomagały jej w pierwszych dniach po rozwiązaniu. Nie wszyscy od razu okazali życzliwość, jednak ostatecznie znalazły się kobiety gotowe odpowiedzieć na prośbę Józefa.
Kiedy przyszły do groty, zdziwiły się tym, co zobaczyły. Uderzył je niezwykły spokój Maryi, porządek panujący w skromnym miejscu oraz atmosfera, której nie potrafiły wyjaśnić. Tam, gdzie spodziewały się zwykłego ubóstwa i trudnych warunków, odnalazły ciszę, pokój i świętość.
Pierwsza noc Świętej Rodziny
Grota nie zamieniła się nagle w pałac. Nadal była uboga i skromna. Jednak obecność Jezusa uczyniła ją najważniejszym miejscem na świecie. Tam, gdzie ludzie widzieli biedę, Bóg objawił swoje bogactwo. Tam, gdzie świat dostrzegał odrzucenie, niebo rozpoczęło największe dzieło zbawienia.
Maryja i Józef trwali przy Dzieciątku z miłością, wdzięcznością i zachwytem. Według opisów bł. Anny Katarzyny Emmerich tej nocy nie było wiele snu. Maryja nie mogła oderwać wzroku od Jezusa, a Józef wielokrotnie klękał przy żłobie, modlił się i adorował nowo narodzonego Zbawiciela. Co pewien czas wychodził również przed grotę, by upewnić się, że nic nie zagraża bezpieczeństwu jego rodziny. W jego sercu spotkały się radość ojca, odpowiedzialność opiekuna i pokora człowieka stojącego wobec tajemnicy Boga.
Nie potrzebowali niczego więcej. W tej ubogiej grocie znajdowało się wszystko, czego pragnęło ludzkie serce – obecność Boga. Dlatego noc Bożego Narodzenia pozostaje do dziś przypomnieniem, że Bóg najczęściej przychodzi nie tam, gdzie jest najwięcej bogactwa i wygody, lecz tam, gdzie znajdzie pokorne i otwarte serce.
AM
